Arapsko proljeće

protesti u arapskom svijetu od 2010. do 2014.

Arapsko proljeće (arapski: الربيع العربي) jest naziv za masovne proteste u arapskom svijetu od 2010. do 2014. godine. To je bio jedinstveni talas protesta koji je počeo u Tunisu 18. decembra 2010. i proširio se na Sjevernu Afriku i Bliski istok.

Protesti u arapskom svijetu:
• Gore lijevo - Egipat
• Gore desno - Tunis
• Dole lijevo - Sirija
• Dole desno - Jemen

Rezultati protestaUredi

Protesti u arapskom svijetu i okolini
  Srušena vlast
  Građanski rat
  Masovni protesti i političke promjene
  Protesti i političke promjene
  Značajniji protesti
  Manji protesti
  Bez incidenata
  Manji protesti izvan arapskog svijeta
Velika slova - arapski svijet
Mala slova - nearapski svijet

Razvoj događajaUredi

Protesti i nemiri do danas su doveli do rata u Libiji, revolucije u Tunisu i egipatske revolucije. U Alžiru, Bahreinu, Džibutiju, Iraku, Jordanu, Omanu, Siriji i Jemenu su bili nastali veliki protesti. Manji incidenti su se dogodili u Kuvajtu, Libanu, Mauritaniji, Maroku, Saudijskoj Arabiji, Sudanu i Zapadnoj Sahari.[1][2][3][4][5].

Protesti uz građanski otpor su uključili i štrajkove, marševe i okupljanja, kao i upotrebu socijalnih mreža kao što su Facebook i Twitter za organizovanje i komunikaciju, uprkos pokušaja državne represije i cenzure interneta. Nemiri u arapskom svijetu utjecali su i na poticanje protesta u brojnim nearapskim državama širom Evrope, Azije i Afrike.

Protesti su se odnosili protiv autoritarnih režima na vlasti kao i političkih i društvenih struktura tih zemalja.

TunisUredi

U Tunisu, protesti su započeli 17. decembra 2010. godine, samozapaljenjem Mohameda Bouazizija u gradu Sidi Bouzidu na jugu Tunisa. Već idući dan u tom gradu počeli su protesti.[6] Dana 27. decembra u glavnom gradu Tunisu organizovan je protest solidarnosti na kojem se okupilo oko 1,000 ljudi.[7] Isti dan protesti su održani i u mnogim drugim gradovima širom države. Dana 14. januara 2011. godine, predsjednik Zine El Abidine Ben Ali pobjegao je iz zemlje. Glavni razlozi protesta u Tunisu su bili korupcija, inflacija i nezaposlenost.

Ostatak arapskog svijetaUredi

Protesti u Tunisu poslužili su kao nadahnuće sličnom pokretu u Egiptu, koji je u februaru 2011. doveo do podnošenja ostavke predsjednika Hosnija Mubaraka. U februaru 2011. protesti u Libiji su prerasli u sveopću pobunu protiv režima Muammar al Gaddafija. Veliki protesti praćeni policijskom i vojnom brutalnošću događaju se i u Siriji i Jemenu.

ReferenceUredi

  1. ^ Humphrey, Shawn (2011-02-24). "Benin, Senegal, Mauritania Impacted by Protest Movements". Yahoo!. Arhivirano s originala, 2. 3. 2011. Pristupljeno 2011-02-25. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  2. ^ Ibrahim, Mohammed (2011-02-16). "Somalia: Government Forces Fire on Demonstrators, Killing 5". The New York Times. Pristupljeno 2011-02-20. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  3. ^ "Thousands in Yemen Protest Against the Government". The New York Times. 2011-01-28.
  4. ^ Posted by multiple 26 January 2011 (2011-01-26). "Protest spreads in the Middle East - The Big Picture". Boston.com. Pristupljeno 2011-02-01. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  5. ^ "Lebanon: Protests against Sectarian Political System". Reuters. 27. 2. 2011. Arhivirano s originala, 24. 11. 2011. Pristupljeno 8. 3. 2011. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  6. ^ Rania Abouzeid (21. 1. 2011). "Bouazizi: The Man Who Set Himself and Tunisia on Fire". časopis Time. Arhivirano s originala, 22. 1. 2011. Pristupljeno 14. 11. 2011.
  7. ^ "Tunisia jobless protests rage – Africa – Al Jazeera English". English.aljazeera.net. 28. 12. 2010. Pristupljeno 14. 1. 2011. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)

Vanjski linkoviUredi