887.

godina
Godine:

◄◄ | | 883. | 884. | 885. | 886. | 887. | 888. | 889. | 890. | 891. |  | ►►

Decenije:

| 850-e | 860-e | 870-e | 880-e | 890-e | 900-e | 910-e |

Vijekovi:

| 8. vijek | 9. vijek | 10. vijek |

Godina 887. (DCCCLXXXVII) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 887. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

DogađajiUredi

EvropaUredi

  • 17. novembra – Istočnofranački magnati pobunili su se protiv nesposobnog cara Karla III (Debelog) na skupštini u Frankfurtu i svrgnuli ga. Njegov nećak Arnulf od Koruške, vanbračni sin bivšeg kralja Karlomana od Bavarske, izabran je za vladara Istočnofranačkog kraljevstva. Karl bez borbe predaje svoje prijestolje i povlači se u Neidingen.
  • 26. decembar – Na skupštini u Paviji (Sjeverna Italija), vladari Lombardije biraju Berengara I, unuka bivšeg cara Ludovika Pobožnog (preko njegove kćerke Gisele), za kralja Italije. Okrunjen je željeznom krunom Lombardije. Nakon svrgavanja Karla Debelog, plemstvo bira Ranulfa II za vojvodu (ili 'kralja') Akvitanije.

JapanUredi

  • 26. august– Car Kōkō abdicira s prijestolja i ubrzo umire, nakon 3-godišnje vladavine. Naslijedio ga je 20-godišnji sin Uda, kao 59. car Japana.

El-AndaluzUredi

887. u temamaUredi

RođeniUredi

  • Frederuna, kraljica Zapadnofranačkog kraljevstva (um. 917.)
  • Qian Yuanguan, kralj Wuyue (Deset kraljevstava) (um. 941.)
  • Song Qiqiu, glavni strateg Južnog Tanga (um. 959.)

UmrliUredi

  • 11. januar – Boso od Provanse, franački plemić
  • 6. april – Pei Che, kancelar dinastije Tang
  • 26. avgust – Kōkō, car Japana (r. 830.)
  • 18. septembar – Pietro I Candiano, dužd Venecije
  • Abbas ibn Firnas, muslimanski ljekar i pronalazač (r. 810.)
  • Ibn-Madže, muslimanski sastavljač hadisa (ili 889.)
  • Jeonggang, kralj Sille (moderna Koreja)
  • Xiao Gou, kancelar dinastije Tang
  • Yantou Quanhuo, kineski majstor Chan (r. 828.)
  • Zheng Changtu, kancelar dinastije Tang

IzvoriUredi

  1. ^ Rucquoi, Adeline (1993). Histoire médiévale de la Péninsule ibérique. Paris: Seuil. p. 85. ISBN 2-02-012935-3.
  2. ^ Chabot, Jean-Baptiste, ed. (1905). Chronique de Michel le Syrien (in French). Vol. III. Paris: Ernest Leroux. p. 459.