Ferdinand II, car Svetog Rimskog Carstva

Ferdinand II (9. juli 1578. - 15. februar 1637.) član dinastije Habsburg, je bio car Svetog Rimskog Carstva (1619. - 1637.), kralj Bohemije (1617. - 1637.) i kralj Ugarske (1618. - 1625.). Njegova vladavina se poklapa sa Tridesetogodišnjim ratom. Ferdinandov cilj, kao pretjeranog katolika, je bio da se obnovi katoličanstvo kao jedina religija carstva i suzbije protestantizam.

Ferdinand II
Car Svetog Rimskog Carstva
Vladavina161915. februar 1637
PrethodnikMatija
NasljednikFerdinand III
SupružnikMarija Ana od Bavarske (1574–1616)
Eleonora Gonzaga (1598–1655)
DjecaFerdinand III, car Svetog Rimskog Carstva
Marija Ana
Cecilija Renata
Leopold Vilim
DinastijaHabsburg
OtacKarlo II, nadvojvoda Unutrašnje Austrije
MajkaMarija Ana od Bavarske (1551–1608)
Rođenje9. juli 1578
Graz
Smrt15. februar 1637
Beč

Mladost

uredi

Ferdinand je rođen u Grazu kao sin austrijskog nadvojvode Karla II i Marije Ane od Bavarske. Bio je podvrgnut strogom jezuitskom obrazovanju, a kasnije pohađa Univerzitet u Ingolstadtu. Nakon završetka školovanja 1595. godine počinje da upravlja svojim nasljednim zemljama, kojima je do tada upravljao njegov stariji rođak nadvojvoda Maksimilijan II. Ubrzo po dolasku na vlast započeo je protjerivanje nekatoličkog stanovništva.

Vladavina

uredi

Car Matija umire bez nasljednika, pa Ferdinand II traži i dobija podršku španskih Habsburgovaca kako bi naslijedio svog rođaka. Zauzvrat im obećava Alzas i carske feude u Italiji. Nakon toga izabran je za kralja Bohemije 1617. godine, a 1619. godine izabran je za cara Svetog Rimskog Carstva.

Bio je religiozan rimokatolik koji nije tolerisao nekatoličko stanovništvo u svojim posjedima, zbog čega se morao boriti protiv pobuna, pogotovo u Češkoj. Ignorisao je obećanja vezana za slobodu vjere koja su dali njegova prethodnici. Zbog velikog broja protestanata u Češkoj, izbio je Češki ustanak. Ova Praška defenestracija se smatra prvim korakom u Tridesetogodišnjem ratu.

Dana 8. novembra 1620. godine ponovo je zauzeo Češku, čiju su krunu 1618. godine pobunjenici dali palatinskom izborniku Fridriku V, a zatim je naredio prisilno preobraćanje na rimokatoličanstvo svih nekatolika u Austriji i Češkoj, čime je protestantizam skoro u potpunosti iskorijenjen u tim zemljama.

Godine 1625. Ferdinand se suočio s iznimno teškom finansijskom situacijom uprkos novčanoj pomoći koju je primao od Španije i pape. Kako bi nastavio rat, obratio se Albrechtu von Wallensteinu, jednom od najbogatijih ljudi u Češkoj. Wallenstein je uspio okupiti do 100.000 vojnika s kojim je pobijedio protestante u Šleziji, Anhaltu i Danskoj. Godine 1629. izdao je edikt kojim rimokatoličkom plemstvu vraća svu zemlju koju su izgubili mirovnim sporazumom iz 1552. godine.

Njegov nedostatak tolerancije uzrokovao je obraćanje protestanata švedskom kralju Gustavu II Adolfu. Kada su se Ferdinandovi rimokatolički saveznici počeli buniti protiv velikih ovlasti koje je davao Wallensteinu, kao i protiv surovih metoda kojim je finansirao rat, Ferdinand ga je otpustio. Od tada je glavni vođa Ferdinandove vojske bio Johann Tserclaes von Tilly koji nije uspio zaustaviti švedsku vojsku na njihovom putu kroz Njemačku ka Austriji. Za veliki broj ubijenih civila u Magdeburgu od strane carske vojske često se direktno okrivljava Ferdinand II. Tilly je umro 1632. godine, te je Ferdinand ponovo pozvao Wallensteina. Nakon izgubljene bitke u novembru 1632. godine i smrti Gustava II Adolfa, Ferdinand je Wallensteina optužio za izdaju i naredio atentat na njega.

Uprkos padu Wallensteina, carska vojska je nastavila pobjeđivati, a švedska slabiti. Strahujući da će Habsburgovci postati presnažni, rimokatolička Francuska je, pod utjecajem kardinala Julesa Richelieua, stala na stranu protestanata.

Godine 1635. Ferdinand je potpisao mirovni sporazum u Pragu, ali njime se nije završio rat. Umro je dvije godine kasnije, ostavljujući rat svom sinu Ferdinandu III.

Brakovi i potomstvo

uredi

Ferdinand II je 1600. godine oženio Mariju Anu Bavarsku (1574-1616). Imali su sedmero djece:

Godine 1622, šest godina po smrti prve supruge, oženio je Eleonoru Gonzagu. S njom nije imao djece.

Preci

uredi


Vladarske titule
Prethodnik:
Karlo II
Nadvojvoda Unutrašnje Austrije
1590-1637
Nasljednik:
Ferdinand III
Prethodnik:
Matija (II)
Car Svetog Rimskog Carstva
Kralj Ugarske
Kralj Hrvatske

1619-1637
Prethodnik:
Albert VII
Nadvojvoda Gornje i Donje Austrije
1619-1637
Nadvojvoda Prednje Austrije
1619-1623
Nasljednik:
Leopold V


Prethodnik:
Matija
Kralj Češke
1617-1619
Nasljednik:
Fridrik


Prethodnik:
Fridrik
Kralj Češke
1620-1637
Nasljednik:
Ferdinand III