Urobilinogen

Urobilinogen je bezbojni sporedni proizvod redukcije bilirubina. Formiraju ga crijevne bakterije prilikom djelovanja na bilirubin. Oko polovine formiranog urobilinogena reapsorbira se i odlazi preko portne vene na jetru, ulazi u cirkulaciju i izlučuje putem bubrega.[1][2][3][4]

Urobilinogen
Structure of urobilinogen.png
Općenito
Hemijski spojUrobilinogen
Molekularna formulaC33H44N4O6
CAS registarski broj14684-37-8
Osobine1
Molarna masa592,726 (g/mol)
Dipolni moment
PubChem=26818
1 Gdje god je moguće korištene su SI jedinice. Ako nije drugačije naznačeno, dati podaci vrijede pri standardnim uslovima.

Pri opstrukciji žuči, ispod normalne količine konjugiranog bilirubina u crevima pretvara se u urobilinogen. Sa ograničenjem urobilinogena dostupnog za resorpciju i izlučivanje, u urinu javlja se nizak urobilina. Visoke količine topivog konjugiranog bilirubina ulaze u cirkulaciju, gdje su se izlučuju putem bubrega. Pri opstrukciji žuči, ovi mehanizmi su odgovorni za tamnu boju urina i blijedu stolicu.

Prilikom hemolize, stvaraju se povećane količine bilirubina i koji povećva količinu urobilinogena u stomaku. U bolestima jetre (kao što je hepatitis), inhibira se unutarjetreni urobilinogenski ciklus, što također povećava razinu urobilinogen. Urobilinogen se pretvara u žuto pigmentirani urobilin što je vidljivo u urinu.

Urobilinogen u crijevima se direktno reducira na smeđi sterkobilin, što daje izmet karakteristične boje. Može se reducirati na sterkobilinogen, koji se onda može dalje oksidirati u sterkobilin. To predstavlja normalan „enterohepatični urobilinogenski ciklus“. Nizak nivo urinskog urobilinogena može biti posljedica kongenitalne enzimskih žutice (hiperbilirubinemijski sindrom) ili upotrebe lijekova koji zakiseljavaju urin, kao što su amonij-lorid ili askorbinska kiselina.

Povišene razine mogu ukazivati na hemolitsku anemiju (pretjerano razlaganje crvenih krvnih zrnaca), preopterećenje jetre, povećanje proizvodnje urobilinogena, reapsorpciju – veliki hematom, ograničenu funkciju ili infekciju jetre, trovanja ili cirozu.[5][6]

NomenklaturaUredi

Urobilinogen (aka D-urobilinogen) blisko srodan je ostalim žučnim spojevima: mezobilirubinogenu (aka I-urobilinogenu) i sterkobilinogenu (aka L-urobilinogenu).[7] Naime, urobilinogen može se reducirati na mezobilirubinogen, a mezobilirubinogen može biti dodatno reduciran u oblik sterkobilinogena.[7] Zbunjujuća je, međutim praksa da se ponekad sva tri ova spoja skupno označavaju kao "urobilinogeni".[8]

Ehrlichova jedinicaUredi

Sadržaj urobilinogena određuje se reakcijom sa Erlichovim reagensom, koji sadrži para-dimetilaminobenzaldehid i može se mjeriti u Ehrlichovim jedinicama. Ehrlichov reagens reagira s urobilinogenom i daje ružičasto-crveno obojenje. Za najbolje rezultate, Ehrlichov testa treba se provoditi na 22-26 stepeni Celzija, zbog reaktivnosti trake na višim temperaturama. Jedna Ehrlichova jedinica je jednaka jednom miligramu urobilinogen po decilitru uzorka (1 mg/dL).[9]

Također pogledajteUredi

ReferenceUredi

  1. ^ Sofradžija A., Šoljan D., Hadžiselimović R. (2004). Biologija 1. Svjetlost, Sarajevo. ISBN 9958-10-686-8.CS1 održavanje: više imena: authors list (link)
  2. ^ Guyton, A.C. & Hall, J.E. (2006) Textbook of Medical Physiology (11th ed.) Philadelphia: Elsevier Saunder ISBN 0-7216-0240-1
  3. ^ Međedović S., Maslić E., Hadžiselimović R. (2002). Biologija 2. Svjetlost, Sarajevo. ISBN 9958-10-222-6.CS1 održavanje: više imena: authors list (link)
  4. ^ Hadžiselimović R., Maslić E. (1996). Biologija 1. Sarajevo: Federecija Bosne i Hercegovine – Ministarstvo obrazovanja, nauke, kulture i sporta.
  5. ^ "Urobilinogen". Family Health Information. Pristupljeno 30. 3. 2008. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  6. ^ "Urobilinogen in urine". Home test kist. Pristupljeno 30. 3. 2008. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  7. ^ a b "Biochemical Pathways Map No. L5 L6". ExPASy Bioinformatics Resource Portal. Pristupljeno 12. 12. 2011. CS1 održavanje: nepreporučeni parametar (link)
  8. ^ Henry's clinical diagnosis and management by laboratory methods (PDF) (22nd izd.). Philadelphia, PA: Elsevier/Saunders. str. 543. ISBN 978-1-4377-0974-2.
  9. ^ Urobilinogenfrom Information and Courses MediaLab, Inc. Retrieved on Jan 8, 2009

Vanjski linkoviUredi

Šablon:Tipovi tetrapirola