Urobilin

Urobilin ili urohrom je – po hemijskom učinku – primarno odgovoran za žutu boju urina. To je linearni tetrapirolski spoj koji je, skupa sa srodnim urobilinogenom, are degradacijski proizvod cikličnog tetrapirola hema.[1][2][3]

Urobilin
I-Urobilin-neutral.svg
Općenito
Hemijski spojUrobilin
Druga imenaUrohrom
Molekularna formulaC33H42N4O6
CAS registarski broj1856-98-0
SMILESO=C1/C(=C(/CC)[C@@H](N1)Cc2c(c(c(n2)\C=C3/N=C(\C(=C3CCC(=O)O)C)C[C@@H]/4NC(=O)\C(=C\4C)CC)CCC(=O)O)C)C
InChIInChI = 1/C33H42N4O6/c1-7-20-19(6)32(42)37-27(20)14-25-18(5)23(10-12-31(40)41)29(35-25)15-28-22(9-11-30(38)39)17(4)24(34-28)13-26-16(3)21(8-2)33(43)36-26/h15,26-27,35H,7-14H2,1-6H3,(H,36,43)(H,37,42)(H,38,39)(H,40,41)/b28-15-/t26-,27-/m0/s1
Osobine1
Rizičnost
NFPA 704
PubChem=6433298
MeSH ime=Urobilin
1 Gdje god je moguće korištene su SI jedinice. Ako nije drugačije naznačeno, dati podaci vrijede pri standardnim uslovima.

MetabolizamUredi

Urobilin nastaje razlaganjem hema, koji se prvo degradira kroz biliverdin u bilirubin. Bilirubin se zatim izlučuje kao žuč, koju dalje razgrađuju mikrobi, koji su prisutni u debelom crijevu, u urobilinogen. Nešto od njega ostaje u debelom crijevu, a pretvaranje u sterkobilin daje izmetu smeđe boje. Resorbira se i u krvotok, gdje se oksidira do urobilina i na kraju izlučuje putem bubrega, dajući urinu njegovu žutu boju.[4]

ZnačajUredi

Mnogi testovi urina (mokraće) prate u njemu iznos urobilina, čije razine mogu dati uvid o učinkovitosti funkcije urinarnog trakta. Normalno, urin se javlja ili kao svijetlo žut ili bezbojan. Nedostatak unosa tečnosti, na primjer, tokom spavanja ili dehidracije, smanjuje sadržaj vode uurinu, čime se koncentriše urobilin i proizvodi tamniji urin. Opstruktivna žutica smanjuje lučenje žučnog bilirubina, koji se zatim izlučuje direktno iz krvotoka u urin, dajući mu tamne nijanse, ali sa paradoksalno niskom koncentracijom urobilina, a ne urobilinogena, i obično uz odgovarajuće blijedi izmet. Tamniji urina također nastaje i zbog drugih hemikalija, kao što su razne komponente hrane ili lijekova, porfirina u bolesti porfirija i homogentizata kod bolesnika sa alkaptonurijom.

Također pogledajteUredi

ReferenceUredi

  1. ^ Sofradžija A., Šoljan D., Hadžiselimović R. (2004). Biologija 1. Svjetlost, Sarajevo. ISBN 9958-10-686-8.CS1 održavanje: više imena: authors list (link)
  2. ^ Guyton, A.C. & Hall, J.E. (2006) Textbook of Medical Physiology (11th ed.) Philadelphia: Elsevier Saunder ISBN 0-7216-0240-1
  3. ^ Međedović S., Maslić E., Hadžiselimović R. (2002). Biologija 2. Svjetlost, Sarajevo. ISBN 9958-10-222-6.CS1 održavanje: više imena: authors list (link)
  4. ^ Donald J. Voet; Judith G. Voet; Charlotte W. Pratt (2008). "Synthesis and degradation of amino acids". Principles of Biochemistry, Third edition. Wiley. str. 778. ISBN 978-0470-23396-2.

Dopunska literaturaUredi

  1. Nelson, L., David, Cox M.M., .2005. “Chapter 22- Biosynthesis of Amino Acids, Nucleotides, and Related Molecules”, pp. 856, In Lehninger Principles of Biochemistry. Freeman, New York. pp. 856
  2. Bishop, Michael, Duben-Engelkirk, Janet L., and Fody, Edward P. "Chapter 19, Liver Function, Clinical Chemistry Principles, Procedures, Correlations, 2nd Ed." Philadelphia: copyright 1992 J.B. Lippincott Company.
  3. Munson-Ringsrud, Karen and Jorgenson-Linné, Jean "Urinalysis and Body Fluids, A ColorText and Atlas." St. Louis: copyright 1995 Mosby

Vanjski linkoviUredi