Otvori glavni meni

T-64 je sovjetski glavni borbeni tenk uveden u operativnu upotrebu 1964. godine. Bio je prvi sovjetski tenk sa tri člana posade što je bila posljedica upotrebe automatskog punjača topa. Bio je projektovan u isto vrijeme kad je projektovan T-72 tenk. Kasnije u modelu T-64A 1968. dodan je i 125 mm top s glatkom cijevi, koji je kasnije postao standard za sve ruske tenkove. Na njegovoj osnovi proizveden je T-80. Ovaj tenk je bio bolji od svih tenkova što je NATO imao od 1976. godine do uvođenja M1A1 (1985) i Leoparda 2A4 (1986).

T-64
T64 21.jpg
Svojstva
Posada 3
Dužina 9,9 m
Širina 3,64 m
Visina 2,2 m
Težina 42,4 t
Oklop i naoružanje
Oklop 3-struki kompozitni oklop(K formula), s debljinom između 450 i 20 mm
Osnovno naoružanje 1x 125 mm 2A46 glatkocijevni top
Sekundarno naoružanje mitraljez PKMT 7.62 mm, teški mitraljez 12.7 mm NSVT
Pokretljivost
Pogon 5-cil. višegorivi Dizelski motor 5DTF
700 KS (515 kW)
Suspenzija torzijske poluge
Brzina na cesti 75 km/h
Snaga/težina 17,7 KS/tona
Domet 400 km,
500 km s vanjskim spremnicima

Sadržaj

RazvojUredi

Projekat ovog tenka počinje pod vodstvom Aleksandra Aleksandroviča Morozova u fabrici Mališev u Harkivu. Prvi prototip je nosio oznaku Objekt 430 i proizveden je 1960. godine. Tek onda kada su problemi u počecima serijske proizvodnje mogli biti riješeni, prvi primjerci tenka T-64 (Objekt 432) su dostavljeni tek 1967. godine. Od 1974. godine divizije sovjetskih snaga u Istočnoj Njemačkoj su počele sa opremanjem ovim tenkom.

U tadašnje vrijeme T-64 je bio najmoderniji sovjetski tenk koji je objedinjavao novu dostupnu i tadašnju unaprijeđenu tehnologiju, stoga je T-64 bio opremljen stabilizovanim glavnim topom sa automatskim punjačem topa, kompozitnim oklopom, moderne nišanske i optičke sprave, stereoskopski daljinometar[1], kao i kompaktnim i jakim dizeskim motorom. U glavnom pogledu ovaj tenk u vrijeme kada je uveden predstavljao jednu revoluciju u oklopnoj tehnici, ali je također predstavljao jedan kompleksan i sistem skup za održavanje. Neke kompomnente kao što su motor, mijenjač, automatski punjač topa predstavljali su novine u vojsci i bile su u početnim fazama, tako da su se pokazale kao nepouzdane u upotrebi. Ove greške su bile riješene tek kod treće i četvrte serijske varijante.

T-64 je upotrebljavan samo u sovjetskoj armiji i nije bio izvožen u druge zemlje. Narodu i u međunarodnoj javnosti je prvi put prikazan već kasno, tek na paradi za 40. godišnjicu pobjede nad fašizmom na Crveno trgu.

Opis tenkaUredi

PokretljivostUredi

 
5TDF dizeski motor

T-64 pokreće dizelov dvotaktni, petocilindrični motor 5DTF snage 700KS i maksimalna brzina je 75 km/h. Domet mu je 400 km.

  • brzina na cesti: 75 km/h.
  • brzina na terenu: 35 km/h.
  • omjer snaga - težina: 16.2 t.
  • doseg: 400 km, 500 km s vanjskim spremnicima.
  • pritisak na tlo: 88 kPa.
  • dubina 1.8 m u vodi, s disalicom 5 m.
  • najveći uspon 30°.

Ovaj motor predstavlja najslabiji element u dizajnu T-64. Iako je ujedinio kompleksni projekat i imao male dimenzjije a veliku snagu, bio je jako nepouzdan. Tokom službe se više puta modernizovao i iz prvobitnog dizel motora postao multi-fuel motor. Postojali su znatni problemi sa transmisijom (takođe potpuno novi dizajn) u prvobitnim verzijama, ali su ovi problemi riješeni u modelu T-64A. Kasnih osamdesetih, kada je pokrenuta proizvodnja tenka T-80UD koji je bio opremljen motorom 6TD-1 sa 1000 KS, dio T-64 se opremio sa njima, te su nastali tenkovi T-64AM, T-64AKM i T-64BM.



ReferenceUredi