Simfonija br. 18 (Mozart)

Simfonija br. 18 u F-duru, KV  130, bila je posljednja od tri simfonije koju je komponovao Wolfgang Amadeus Mozart u maju 1772. godine, kada je imao šesnaest godina.[1] Iako ova simfonija nije jedno od njegovih najboljih kompozitorskih ostvarenja u ovom muzičkom žanru, simfonija je veoma dobro osmišljena s obzirom na Mozartovu mladost.

Stavci u simfoniji i muzička instrumentacija

uredi

Simfonija je komponovana za dvije flaute, četiri roga i gudače. U ovoj simfoniji nema oboe, već je po prvi put zamijenjena flautama. Mozart je koristio i drugi par rogova u prvom i drugom stavku, što je rijetkost u njegovom muzičkom opusu.[1] Na osnovu muzičke instrumentacije moglo se očekivati da ova simfonija ima herojski ili možda čak i mišićav zvuk, ali to je svečano muzičko djelo, svijetlo u raspoloženju i raznobojno orkestrirano.

Simfonija br. 18 KV 130 u F-duru ima 4 stavka:

  1. Allegro, 4/4
  2. Andantino grazioso, 3/8
  3. Menuetto — Trio, 3/4
  4. Allegro molto, 4/4

Uvod u stavak Allegro:

 

Uvod u stavak Andante grazioso:

 

Uvod u stavak Menuetto:

 

Uvod u Trio:

 

Uvod u stavak Molto allegro:

 

Analiza

uredi

Prvi stavak u simfoniji, Allegro otvara se spuštajućom melodijskom temom čiji izniman način odiše energijom i radošću. Mozart uskoro predstavlja još jednu temu čiji je osjećaj radosti još veći, jer se njegova muzika širi kroz smijeh i razigranost. Nakon ponavljanja ekspozicije (izlaganja), dat je kratak razvojni odjeljak u kome se raspoloženje pretvara u ozbiljnije. Slijedi ponavljanje i stavak se završava u veselom raspoloženju.

Drugi stavak je malo življi od svoje Andantino grazioso oznake, ali njegov lagani način i još uvijek prilično opušten ritam čine njegov pomalo pastoralni karakter kontrastom u odnosu na energičnu muziku koja otvara ovaj stavak. Treći stavak je dvominutni Menuet oštrog svečanog duha, sa prigušenim, ali dostojanstvenim srednjim dijelom.

Finale pod nazivom Molto allegro, traje oko sedam i po minuta, je najduži stavak u ovoj 20-minutnoj simfoniji. Isto tako je i najrazličitiji, krećući se od instrumentalno zahtjevnog, ali sitnog načina sviranja glavne teme ka razigranim, pa čak i duhovitim elementima pomoćnog materijala. Međutim, osećaj svečanosti je očigledan, čak i u tišim, bezbrižnijim muzičkim prelazima nasuprot energičnim.

Vanjski linkovi

uredi

Reference

uredi
  1. ^ a b Mozart, Wolfgang Amadeus (2005). Die Sinfonien III. Prevod: Robinson, J. Branford. Kassel: Bärenreiter-Verlag. ISMN M-006-20466-3