Razlika između izmjena na stranici "Maximilian Schell"

Dodano 56 bajtova ,  prije 2 godine
sit.
(sit.)
| tony =
}}
'''Maximilian Schell''', (rođen 8. decembra 1930. - umro 1. februara 2014.) je bio [[Švicarska|švicarski]] glumac, režiser, pisac i producent. [[Austrija]]nac po rođenju, švicaracŠvicarac igrom slučaja i internacionalac po reputaciji, najbolje se pamti kao glumac sa njegovim [[Oscar]]om nagrađeniimnagrađenim nastupom u [[Stanley Kramer|Stanley Kramerovom]] filmu [[Suđenje u Nürnbergu (1961)|Suđenju u Nürnbergu]] kao rani uspjeh među brojnim televizijskim i filmskih ulogama. On je također režirao [[opera|opere]], neumorno je radio u pozorištu i režirao šest igranih filmova, uključujući i [[Marlene (1984)|Marlene (1984)]], uzbudljivi portret [[Marlene Dietrich]], njegove partnerice iz Suđenja u Nürnbergu, čiji se intervju mogao samo čuti, ali ne i vidjeti, osim isječaka iz filmova. Godine [[1990]]., kada mu je dodijeljena posebna nagrada za doprinos njemačkom filmu, on je odbio da je prihvati zato što je smatrao da je tada bio previše mlad da bi bio nagrađen nagradom za životno djelo. <ref name="imdb"> http://www.imdb.com/name/nm0001703/bio?ref_=nm_dyk_trv_sm#trivia </ref>
 
== Rane godine ==
 
Rođen je u Beču i potiče iz ugledne [[katolik|rimokatoličke]] porodice. Njegova majka je bila glumica, a njegov otac dramski pisac. [[1938]]. cijela porodica bježi zbog [[AnšlusAnschluss]]a i nastanjuje se u Švicarskoj, gdje je Max pohađao škole u [[Basel]]u i [[Zürich]]u, studirajući na univerzitetima u tim gradovima, a kasnije u [[München]]u. Služio je švicarsku vojsku i tada, u dobi od 22 godine, započeo je profesionalnu glumačku karijeru; svoj prvi nastup imao je kada mu je bilo tri godine u jednoj od predstava svog oca. Kada je imao 11 godina, on se pojavio u profesionalnoj produkciji "Williama Tella" i iste godine je napisao pozorišni komad u produkciji njegove škole. <ref name="imdb"> http://www.imdb.com/name/nm0001703/bio?ref_=nm_dyk_trv_sm#trivia </ref>
 
== Filmska karijera ==
 
Sa svojom mračnom figurom, zapovjedničkim ponašanjem i glasom, on je u početku radio u pozorištu, ali nakon par manjih nastupa na filmu dobiva važniju sporednu ulogu u filmu ''Kinder, Mütter und ein General (1955)''. Film je privukao pažnju međunarodne javnosti, dijelom zbog svog režisera, [[Laslo Benedek|Lasla Benedeka]], čiji je film ''The Wild One'', sa [[Marlon Brando|Marlonom Brandom]] u glavnoj ulozi, izazvao velike kontroverze, uglavnom zbog svog antiratnog stava. Ovaj film zajedno sa filmom ''Djevojka iz Flandrije (1956)'', u režiijirežiji liberalnog njemačkog režisera Helmuta Käutnera, i veće uloge u nekim slabijim filmovima, dovele su Schella da dobije ulogu, uz Rosemary Harris, u filmu ''New York in Interlock (1958)''.
 
Iste godine je igrao kapetana njemačke vojske u filmu Edwarda Dmytryka ''The Young Lions'', nasuprot Branda. On je također preuzeo ulogu [[D'Artagnan]]a u TV verziji [[Tri mušketira]].
On se vratio u Njemačku da igra [[Hamlet]]a u filmu iz 1960., zatim se pridružuje čuvenom Suđenju u Nürnbergu, kao branilac Hans Rolfe. Iako su [[Spencer Tracy]] i [[Burt Lancaster]] imali odlične nastupe među ostalima, Schell je iznio statuetu Oscara za najboljeg glumca na ceremoniji iz 1961., kao i nagradu filmskih kritičara [[New York]]a. Schell je prvi put igrao Rolfa u televizijskoj seriji iz 1959. ''Playhouse 90.'' <ref> http://variety.com/2014/film/news/austrian-born-actor-maximilian-schell-dies-at-83-1201081439/ </ref>
 
Sada već međunarodna zvijezda, u toku sljedećih nekoliko godina našao se rastrgan između sukobljenih izbora karijere. On prihvata, često iz komercijalnih razloga, kino promašaje kao što su ''Krakatoa, istočno od Jave (1969)'', ''Igrači (1979)'' i ''The Assisi Underground (1985)''. Period neposredno poslije osvajanja Oscara je bio najteži za njega. Nakon filma ''The Reluctant Saint (1962)'' snimljenog u [[Italija|Italiji]], iste godine on je preuzeo ulogu mentora u ekraniziranoj verziji ''Five Finger Exercise''. Pokazala se promašenom amerikanizacija isključivo engleskog pozorišnog komada autora Petera Shaffera. Zatim slijedi zbunjena verzija [[Jean-Paul Sartre]]-a ''The Condemned of Altona'', s tmurnom režijom [[Vittorio De Sica|Vittoria De Sice]].
[[Datoteka:Judgment at Nuremberg-Maximilian Schell2.JPG|thumb|left|300px| Maximilian Schell scena iz filma Suđenje u Nürnbergu, 1961.]]
Kao spas mu dolazi uloga u filmu [[Topkapi (1964)|Topkapi]], koji se pokazao kao veliki hit - za razliku od bizarnog ''Povratka iz pepela (1965)'' u kojem je igrao [[šah]]ovskog majstora sa nagonima ubice. Preuzeo je glavnu ulogu u filmu ''Simón Bolívar (1969)'', te je postao još jedan [[nacinacizam|nacist]]st u slabom ''Kontrapunktu (1967)'', gdje je bio zadužen za koncentracijski logor u kojem je smješten [[simfonijski orkestar]] kojim dirigira [[Charlton Heston]]. Ovi i drugi filmovi pomogli su mu da plati troškove vlastite produkcije [[Franz Kafka|Franz Kafkinog]] ''The Castle (1968)'', u kojem je glumio kao K. Sa približavanjem 40-im, postaje nestrpljiv da režira filmove, a ne da samo glumi u njima.
 
1960-ih režirao je opere, uključujući [[La Traviata]], i pozorišne predstave kao što su Hamlet, i [[Pygmalion]]. Godine 1969. došao je u Veliku Britaniju da radi za Petera Halla u Narodnom pozorištu, i režira [[Priče iz Bečke šume]]. Mnogo godina kasnije adaptirao je i producirao ovo djelo za film. Do 1970. on je osjećao, prema njegovim riječima, da je uspio "početi iznova" nakon Oscara i režirao je ''Prvu ljubav'', koja je bila prilagođena iz priče [[Ivan Sergejevič Turgenjev|Turgenjeva]]a. On je također glumio u filmu kao otac. Film je bio prikazan na National Film Theatre i sam Schell je impresionirao tokom predavanja i rasprave, otkrivajući svoju inteligenciju i šarm; ali uprkos dobrim recenzijama i velikoj nagradi na filmskom festivalu u [[San Sebastián]]u imao je samo ograničeno izdanje.
 
On je kasnije režirao ''Pješaka'', po njegovom izvornom scenariju o bogatom industrijalcu raskrinkanom kao nacistički oficir odgovoran za ratne zločine. Sljedeće godine nastupa sa svojom sestrom Marijom u filmu ''The Odessa File'', gdje ponovo igra zapovjednika koncentracijskog logora. Imao je značajniju ulogu u filmu [[Čovjek u staklenoj kabini (1975)|Čovjek u staklenoj kabini]], portretirajući bogatog njujorčanina koji je otet i odveden u [[Izrael]] na suđenje kao ratni zločinac. Time je stekao nominaciju za Oscara, kao i njegova uloga u [[Julia (1977)|Juliji]], u režiji [[Fred Zinnemann|Freda Zinnemanna]]. Čudnovato, između ta dva prestižna filma preuzeo je slabu ulogu u [[Charles Bronson]]ovom filmu, ''St. Ives (1976)''. Ali ubrzo se otkupljuje sa svojom ulogom kao kapetan vojske u [[Sam Peckinpah]]ovom filmu [[Željezni krst (1977)|Željezni krst]] koji je bio posebno nasilan. On je u službi opet, ovaj put kao [[general pukovnik]], u epskom filmu [[Nedostižni most (1977)|Nedostižni most]] [[Richard Attenborough|Richarda Attenborougha]], uspijevajući da se istakne uprkos tome što je bio okružen slavnim glumcima.
[[Datoteka:Maximilian Schell edit.jpg|thumb|right|200px| Maximilian Schell]]
Tokom sljedećih nekoliko decenija, radio je u Evropi živeći u Münchenu i Švicarskoj kao i u Americi, gdje se pojavio kao otac u [[Disney]]jevoj avanturi, ''Black Hole (1979)'', zatim televizijskoj preradi [[Dnevnik Anne Frank|Dnevnika Anne Frank]], i blijedoj verziji ''Fantoma iz opere (1983)''. Sljedeće godine režira biografski film Marlene. U posljednjem trenutku njegova zvijezda odbija saradnju. Uporni Schell rekonstruira njen [[pariz|pariski]] stan kao sablasnu pozadinu za njegove razgovore s njom. Film je bio dobro primljen na [[Berlinale|filmskom festivalu u Berlinu]], ali se pokazao previše ezoteričnim za komercijalno tržište. Njegov američki televizijski film ''Svijeće u tami (1993)'' bio je drukčiji. U ovom porodično orijentiranom filmu, pojavljuje se njegova supruga, [[Natalya Andreychenko]], [[rusija|ruska]] glumica koju je oženio [[1985]]. Par se također pojavio zajedno u mini seriji ''Petar Veliki (1986)'', za koji je Schell dobio puno priznanje za svoju izvedbu u glavnoj ulozi, te u ''Maloj Odessi (1994)'', u kojem je igrao otuđenog oca [[sovjetSovjetski Savez|sovjetskog]]skog gangstera Tima Rotha.
 
Tokom 90-ih godina imao je puno filmskih uloga, uključujući kameo nasuprot Branda u filmu ''The Freshman'' i uloga [[Lenjin]]a u televizijskoj drami [[Staljin (1992)|Staljin]], koja mu je donijela [[Zlatni globus]] za najboljeg sporednog glumca. Zatim dolaze [[horor]] filmovi. Godine 1998., u biblijskom ''Osamnaestom Anđelu'' bio je zli svećenik, dok je u ''Vampirima'' bio unaprijeđen u [[kardinal]]a. Bio je član crkve opet u televizijskoj obradi ''Ivane Orleanske (1999)''. Među mnogim drugim evropskim ostvarenjima, bili su film s tematikom Drugog svjetskog rata ''Left Luggage (1998)'' i ''Na krilima ljubavi (1999)''. Neuspješni film ''Deep Impact (1998)'' ujedinio ga je s redovnim glumačkim partnerom, [[Vanessa Redgrave|Vanessom Redgrave]].
81

izmjena