Razlika između izmjena na stranici "Maximilian Schell"

m
[[Slika: --> [[Datoteka: (uniformnost)
m ([[Slika: --> [[Datoteka: (uniformnost))
 
Sada već međunarodna zvijezda, u toku sljedećih nekoliko godina našao se rastrgan između sukobljenih izbora karijere. On prihvata, često iz komercijalnih razloga, kino promašaje kao što su ''Krakatoa, istočno od Jave (1969)'', ''Igrači (1979)'' i ''The Assisi Underground (1985)''. Period neposredno poslije osvajanja Oscara je bio najteži za njega. Nakon filma ''The Reluctant Saint (1962)'' snimljenog u [[Italija|Italiji]], iste godine on je preuzeo ulogu mentora u ekraniziranoj verziji ''Five Finger Exercise''. Pokazala se promašenom amerikanizacija isključivo engleskog pozorišnog komada autora Petera Shaffera. Zatim slijedi zbunjena verzija [[Jean-Paul Sartre]]-a ''The Condemned of Altona'', s tmurnom režijom [[Vittorio De Sica|Vittoria De Sice]].
[[SlikaDatoteka:Judgment at Nuremberg-Maximilian Schell2.JPG|thumb|left|300px| Maximilian Schell scena iz filma Suđenje u Nürnbergu, 1961.]]
Kao spas mu dolazi uloga u filmu [[Topkapi (1964)|Topkapi]], koji se pokazao kao veliki hit - za razliku od bizarnog ''Povratka iz pepela (1965)'' u kojem je igrao [[šah]]ovskog majstora sa nagonima ubice. Preuzeo je glavnu ulogu u filmu ''Simón Bolívar (1969)'', te je postao još jedan [[naci]]st u slabom ''Kontrapunktu (1967)'', gdje je bio zadužen za koncentracijski logor u kojem je smješten [[simfonijski orkestar]] kojim dirigira [[Charlton Heston]]. Ovi i drugi filmovi pomogli su mu da plati troškove vlastite produkcije [[Franz Kafka|Franz Kafkinog]] ''The Castle (1968)'', u kojem je glumio kao K. Sa približavanjem 40-im, postaje nestrpljiv da režira filmove, a ne da samo glumi u njima.
 
 
On je kasnije režirao ''Pješaka'', po njegovom izvornom scenariju o bogatom industrijalcu raskrinkanom kao nacistički oficir odgovoran za ratne zločine. Sljedeće godine nastupa sa svojom sestrom Marijom u filmu ''The Odessa File'', gdje ponovo igra zapovjednika koncentracijskog logora. Imao je značajniju ulogu u filmu [[Čovjek u staklenoj kabini (1975)|Čovjek u staklenoj kabini]], portretirajući bogatog njujorčanina koji je otet i odveden u [[Izrael]] na suđenje kao ratni zločinac. Time je stekao nominaciju za Oscara, kao i njegova uloga u [[Julia (1977)|Juliji]], u režiji [[Fred Zinnemann|Freda Zinnemanna]]. Čudnovato, između ta dva prestižna filma preuzeo je slabu ulogu u [[Charles Bronson]]ovom filmu, ''St. Ives (1976)''. Ali ubrzo se otkupljuje sa svojom ulogom kao kapetan vojske u [[Sam Peckinpah]]ovom filmu [[Željezni krst (1977)|Željezni krst]] koji je bio posebno nasilan. On je u službi opet, ovaj put kao [[general pukovnik]], u epskom filmu [[Nedostižni most (1977)|Nedostižni most]] [[Richard Attenborough|Richarda Attenborougha]], uspijevajući da se istakne uprkos tome što je bio okružen slavnim glumcima.
[[SlikaDatoteka:Maximilian Schell edit.jpg|thumb|right|200px| Maximilian Schell]]
Tokom sljedećih nekoliko decenija, radio je u Evropi živeći u Münchenu i Švicarskoj kao i u Americi, gdje se pojavio kao otac u [[Disney]]jevoj avanturi, ''Black Hole (1979)'', zatim televizijskoj preradi [[Dnevnik Anne Frank|Dnevnika Anne Frank]], i blijedoj verziji ''Fantoma iz opere (1983)''. Sljedeće godine režira biografski film Marlene. U posljednjem trenutku njegova zvijezda odbija saradnju. Uporni Schell rekonstruira njen [[pariz|pariški]] stan kao sablasnu pozadinu za njegove razgovore s njom. Film je bio dobro primljen na [[Berlinale|filmskom festivalu u Berlinu]], ali se pokazao previše ezoteričnim za komercijalno tržište. Njegov američki televizijski film ''Svijeće u tami (1993)'' bio je drukčiji. U ovom porodično orijentiranom filmu, pojavljuje se njegova supruga, [[Natalya Andreychenko]], [[rusija|ruska]] glumica koju je oženio [[1985]]. Par se također pojavio zajedno u mini-seriji ''Petar Veliki (1986)'', za koji je Schell dobio puno priznanje za svoju izvedbu u glavnoj ulozi, te u ''Maloj Odessi (1994)'', u kojem je igrao otuđenog oca [[sovjet]]skog gangstera Tima Rotha.
 
18.380

izmjena