Razlika između izmjena na stranici "Sonata"

Dodana 1.924 bajta ,  prije 8 godina
nema sažetka izmjene
Do [[1770]]. većina promjena koje diktiraju pomak od barokne sonate ka klasičnoj sonati su čvrsto uspostavljene. Kroz rad [[Napulj|napuljske]] škole opere pod vodstvom Alessandra Scarlattija ([[1660]]-[[1725]]), operna sinfonia, ili uvertira, je bila modernija od tradicionalne crkvene sonate (sonata da Chiesa). Preskočen je uvodni spori stavak i napušten je fuga oblik koji je bio prva allegro veza sa prošlošću. U novom obrascu sa tri stavka, [[menuet]] ponekad mijenja brzo, sažeto finale. Mannheimska škola kompozitora na jugu Njemačke-najpoznatiji među njima je [[Johann Wenzel Stamitz]] ([[1717]]-[[1757]]) i njegov razvili su tehniku ​​orkestra, čiji resursi sada pružaju idealnu laboratoriju za eksperimentisanje sa dramatskim učincima tonskih kontrasta.
 
Do tog vremena klasične sonate su osigurale konsolidovanje procesa započetog gotovo dva vijeka ranije [[Revolucija|revolucijom]] iz jednoobrazne polifonije do monodije, s naglaskom na melodiju i harmoniju. [[Rokoko|Rokoko stil]] iz sredine [[18. vijeka]], uglavnom poznat kao stil galant, postigao je srednju fazu u kojoj je [[kontrapunkt]] gotovo izbačen, a pjesme su bile u središtu interesa. Ali sada, u zrelom klasičnom stilu Haydna i Mozarta, površni melodični interes je podređen, gdje vrijednost melodija leži u njihovoj ulozi funkcije tonaliteta. KljučMuzički ključ je u to vrijeme preuzeo glavnu ulogu kao temeljniosnovno izražajno sredstvo ovog artikulatormuzičkog formeoblika.
Liszt i njegovi sljedbenici su oslabili sonatni oblik koristeći u svojim simfonijskim poemama muzičke organizacije na temelju programa, nego na razlikama ključeva.
 
Desila su se dva važna događaja u 19. vijeku koji su utjecali na slabljenje efikasnosti klasičnog sonatnog oblika kao organizacionog principa. Jedan od njih, na primjeru [[Richard Wagner|Richarda Wagnera]] ([[1813]]-[[1883]]), bio je povećanje upotrebe kromatike, kroz upotrebu nota i akorda stranih ključu u kojem je muzički prelaz napisan.
Drugi je da su [[Franz Liszt|Liszt]] i njegovi sljedbenici su oslabili sonatni oblik koristeći u svojim simfonijskim poemama muzičke organizacije na temelju programa, radije nego na razlikama ključeva.
Većini djela pisanih u sonatnom obliku nakon Wagnerovog doba, međutim, nedostaje određeni osjećaj vitalnosti. Često, jer im je efikasnost ključa ili tonaliteta oslabljena, takve kompozicije su usredotočene na melodiju bez jakog kontrasta u tonalitetu kao podloge u klasičnoj sonati. Neki kompozitori su napravili stilske kompromise.
 
[[Arnold Schoenberg]] je za "Četvrti gudački kvartet" koristio svoj 12-tonski (dodekafonski) pristup kompoziciji, koji bi počeo sa "redom", ili serijom, od 12 tonova kromatske ljestvice, po izboru kompozitora, a služio je kao melodijska i harmonijska osnova za kompoziciju. U ovom djelu on uklapa 12-tonski stil sa obrisima sonatnog oblika. Rezultat je zasnovan na kontrastnim temama, radije nego na klasičnom sonatnom principu kontrasta ključeva, jer 12-tonska muzika, kao atonalna, namjerno izbjegava stvaranje osjećaja ključa. Na usporediv način, iako u kontekstu različitog stila, neke od sonata [[Sergej Prokofjev|Sergeja Prokofjeva]] ([[1891]]-[[1953]]) koriste vanjske formalne podjele klasičnog sonatnog oblika, ali podvlače i interes za melodije kao takve, ostavljajući tonalitet (još uvijek prisutan u ovom slučaju) da odigra više dekorativnu nego strukturnu ulogu.
== Muzički primjeri ==
* [http://www.youtube.com/watch?v=g8SaG_pW4f4 ''Prokofiev's sonata''] na youtube.com
* [http://www.youtube.com/watch?v=4g4eEIpKW34 ''Handel's sonata''] na youtube.com
* [http://www.youtube.com/watch?v=JcUh-ggBfzI ''Mozart's sonata''] na youtube.com
 
== Linkovi ==
6.926

izmjena