Otrantska vrata

Gulf of Taranto map.png

Otrantska vrata (albanski:Kanali i Otrantos; italijanski:Canale d'Otranto)) predstavljaju morski prolaz koji razdvaja dva mora, Jadransko na sjeveru i Jonsko more na jugu te razdvaja Apeninsko od Balkanskog poluostrva tj. Italiju od Albanije. Drugim riječima, Otranska vrata predstavljaju ulaz u Jadransko more i jedinu pomorsku vezu sa Sredozemnim bazenom.

Njena širina kod tačke Punta Palascia, istočno od Salenta, je manje od 72 kilometara. Otranska vrata su dobila naziv po italijanskom gradu Otrantu.

HistorijaUredi

 
Zalazak sunca nad albanskom Vlorom

Za vrijeme 1. svjetskog rata, tjesnac je bio od strateškog značaja. Savezničke mornarice Italije, Francuske i Velike Britanije, blokadom moreuza uglavnom sa lahkim pomorskim snagama i lahko naoružanim ribarskim plovilima, su ometale opreznu Austro-Ugarsku mornaricu držeći je u blokadi i sprečavajući njen slobodan prolaz do Sredozemnog mora, djelotvorno čuvajući je od pomorske pozornice rata.

Međutim ta taktika blokade tjesnaca se pokazala neefikasnom protiv njemačkih U-podmornica koje su operirale iz Sredozemnog mora i koje su zadavale velike muke mornarici savezničkih snaga tokom većeg perioda rata.[1]

1992. godine, Albanija i Italija su potpisale sporazum o razgraničenju unutar epikontinentalnog pojasa, te je na taj način unutar Otranskih vrata određena granica između dvije zemlje u tjesnacu.

1997. i 2004. godine, gotovo 100 ljudi je izgubilo živote pokušavajući da ilegalno pređu moreuz nakon nemira 1997. godine u Albaniji i loših ekonomskim uslova koji vladaju u toj balkanskoj državi.

U 2006. godini albanska je vlada nametnula moratorij na motorni pogon jedrilica na svim jezerima, rijekama i morima Albanije kako bi suzbila organizirani kriminal.[2] Jedini izuzetak od nanetnutih pravila su plovila u državnom i stranom vlasništvu kao i ribarski brodovi.

ReferenceUredi

  1. ^ First World War - Willmott, H.P., Dorling Kindersley, 2003, Page 186
  2. ^ "Arhivirana kopija". Arhivirano s originala, 6. 7. 2011. Pristupljeno 23. 6. 2015.